Gül...

ben gelirim giderim yollar beni özler ben yollara düşerim düştüğüm yerlerde gözyaşlarım akar batar gözlerime çimenler çimenlere ekerim umutlarımı umutlarım sarar beni sardığım yerde kaybolur sesim boğulur geceler boğulur saçaksız kondulardan akan damlalar kalkar gider serçeler dallarından yaşlanmış ağaçların ağaçlar büker boynunu su yürümez köklerinden dallarına dalları sarkar susuzluktan yapraksız günlere devşirerek gider sevişmeleri baykuşların alabildiğine sessizlik alır beni götürür derinliklerine ormanın tek kalırım vahada vahada susuz ve yalnızımdır artık bolzuldu tılsımı gidişlerin bak sessizliği bozacak kervanlar alacaktım yanıma kervanlara dahil edecektim kendimi bir devenin sırtındaki gözleri görecekti gözlerim kalkıp giderken kervan yere düşen mendile bakacaktım... uzanamadan uzaktan bakakalacaktım gülümseyecekti güneş gülümseyecekti yeryüzü gülümseyecekti mendili düşen gözler... gülümseyecek... gülümse. gülüm gül