Sessizlik

Talan edilmiş bir ömrün sonbaharındayım. Sararıp dökülen yapraklar misaliydi Geçip giden günlerim. Boşluktaydı düşünceler Herbiri Yıldızlar gibi dağılmıştı gökyüzünde. Karadeliklere dönmüştü yüreğim Yüzbinlerce Düşünceyi Sıkıntıyı Ve umudu sıkıştırıp harmanlamış Ufacık bir kara delik Fakat Açıp baksan Koskoca bir hayat var İçinde. Günler kısır bir dönenceydi Doğurganlıktan uzak Fakat Paylaşılmaya Ve tüketilmeye Hazırdı Kuşatılmış kalelerin Savunma surlarına dönen Ellerim Benden çok uzaktaydı Hissetmiyor Algılamıyordu. En son Ne zaman Sıcaklığını Hissetti Saçlarının En son Ne zaman Terini sildi Teninden Hatırlamıyorum. Geceleri yanan Ateşböceklerini anlatırlar Ben hiç görmedim onları Yıldızlara mı benziyorlar Gözlerine mi? Bana ışığı anlat, Bana Mutluluğun rengini anlat Mutluluk sence ne renktir. Herkes mutluluğu Kırmızı ve pembe olarak görür Sence Siyah Mutluluğu ifade edemez mi? Neden mutluluk denince siyah Akla gelmez? Neden Hep sessiz kalır sessizlik ? Yaşam sadece ? sormak mıdır? ?