Sen

En güzel beraberlik seninle olmak diyorum, nasıl korkunç yalnızlık sensiz olmaksa. Biraz önce yanımdaydın, aradan geçen zaman henüz kokunu dağıtmadı bile... Dokunduğum her yerde aydınlığın var. Gittin mi? Ben şimdi yalnız mıyım? Duvar üzerime yıkılıyor, yüzümde parçalanıyor aynalar, resim çerçeveleri. Tarifi mümkün olmayan bir boşluk içindeyim. Gözlerim kapıda belki gelirsin diyorum. Uzaktan ayak sesleri geliyor, sen değilsin gelen biliyorum. Ama yine de bir ümit var içimde, vazgeçemiyorum. Zaman hayli ilerledi, evine varmış olmalısın! Kulağım telefon sesinde beni aramanı bekliyorum. Telefonun her çalışında umutla uzanıyor ellerim ahizeye. Oysa hep bir başkası çıkıyor karşıma, kahroluyorum. Senden başkasının varlığına değil, sesine bile tahammülüm yok. Ağır, dayanılmaz saatler geçiyor. Nihayet senin sesin telefonda! Beni anlayan o özlem ki, kısık sesin "NASILSIN" derken yüreğimi heyacanla dolduruyor, kanımı tutuşturuyor... Hiç bitmesin istiyorum konuşmamız, senden başka düşündüğüm yok, dünya umurumda değil. Konuşuyor, konuşuyoruz ve "hoşçakal" diyorsun. Sana düşündüklerimi söylemiyorum; "NE OLUR YİNE GEL, HİÇ GİTME!" diyemiyorum.... Boğazıma birşeyler düğümleniyor, ellerimde soğuk hissiz bir şiddetle yapayalnız kalıyorum. Biraz önce sesini bana ileten ahizeye düşmanım şimdi. Hırsla, kinle bakıyorum bir zaman. Sonra sevdiğimiz şarkı, bizim şarkımızı dinlemek geliyor aklıma. Birden seviniyorum... HERŞEYE RAĞMEN SENİNLEYİM ve SENİ SENDEN ÇOK SEVİYORUM!!!