İç Çöküş

Geceler şahit. Gündüzler arkadaş. Mevsimler mecburiyet. Yollar vuslata, ayrılığa sebep, eller fedakar, gönül bihasır. Istırap; bir parça haz, gözyaşı sevgiye katık.... Evet dostum! Seninle kazandı gündüzler beni, gözlerim seninle gördü güzelleri, sana koştum mevsimler boyu. Senin için bekledim yağmurları, senin için sevdim sonbaharı... Mutluluğun yüzdüğü bir denizdi meskenin. Ayaklarını dalgalara değdirdiğinde duyduğun ürpertiydim. Senin için kanat çırpan martıydım, gözlerine rastlamak için dağlar boyu uzanan ufuktum. Sen benim dosttumdun. Özlemin, "ecelin" olmaya kararlıydı. Sana koştum talihsiz bir yaz günü kaybetmiştim kendimi! Beni arıyordum çılgınvari... Oysa seni bulmalıydım, sana doymalıydım. O zaman ben çıkardım karşıma! Bunu bilmiyordum... İsmini verdiğim menekşe beni teselli etmişti. Sen vardın. İsmin vardı. Adını taşıyan menekşe vardı. Öyleyse ben vardım. Seni seven, isim veren, menekşeyi öpen ben vardım. Camların buğusu mesuddu. İsmini bağrına basan camlar mutluydu. Aşıktım yaşadığın şehire. Kaldırımlarına aşıktım, sokak lambalarına, yağmurlarına aşıktım. Sen oradaydın. Bu yetmez miydi? Bana kızıyorsun. Bana sahip çıkıyor, beni düşünüyorsun. Sen benim "DOSTUMSUN" diyor gidiyorsun. Seni bensiz bırakmam. Bırakamam, fedakar gözyaşlarıyla içimi yıkayan gözlerin sahibi... Bilemediler nedense, her geçen saniyenin sana kandığını, her gelecek saniyenin sana susadığını. Mutlu ediyor beni senin için acı çekmek. Kıskanıyorum seni. Rüyalarım sana ait, her gece istiyorum ki yalnızca ben bakayım sana... Hasretim! Sensiz geçen günlerimin telafisini istiyorum. Dostum! Varsın diye umutluyum, gelecekten... Seni çok özledim diyorsun. Beni dünyanın en mutlu insanı yapıyorsun. Acılar, kederler demir alıyorlar çaresizlik limanından. Şaşırtıyorsun beni. Çünki ben hayallerine haksızlık ediyorum kimi zaman. Ama sen, en çok beni seviyorsun. Öyleyse ben de seni toprağın yağmuru sevdiği kadar seviyorum. Yağ üzerime! Kuruyan gönül dudağıma sevgi badesi sun hep... Bir el omuzuma dokunmuş gibi irkiliyorum seni hatırladığımda. Aklıma gelince sen, tebessüm ediyorum. Yüreğim kabıma sığamıyor; sana şiirler yazıyorum. Beni anlıyorsun, hissediyorum... Kelimeleri oluşturan harfler gibiyiz. Yan yana, birbirine muhtaç, beraber oldukça anlamlı ama birbirinden çok farklı. Bu neyi değiştirir? Bütün mesele bir araya gelip "ALDIRMA" diyebilmek değil mi? Ben yoksam eğer "DOST" kelimesinde esrar yoktur, sen yoksan hiç yoktur. Öyle mi? Yeterli olmalıyım, kalbinin resmini çizmeliyim. Sensiz olmuyor.. SEN BENİM İSTEDİĞİM DEĞİL İHTİYACIMSIN!!!