Özlem

Ölümden karanlık gecelerde, Kar beyazı umutları beklemek. Gelmeyeceğini bile bile, Sabahlamayı huy edinmek... Özlemek,fırtınalar koparırcasına özlemek. Sensizlik işte bu kadar çaresiz. Ellerimi bir boşluğa uzatmak, Gözlerinde o unutulmuş sevgiyi aramak. Bilerek bir esarete katlanmak, Sensizlik işte bu kadar asi... Bazen sanıyorum; Aşkımız sönüyor alevlerin içinde. İsyan ediyor anılar sabahı gelmez geceler, Sensizlik işte bu kadar acı... Unuttum dememe bakma sen! Bu yalnızca gerçekleri avutan bir yalan. Bir acı ki hasretin tariflerine sığmayan, Sensizlik işte bu kadar derbeder... Tutkular şimdi içimde ızdırap sana ağlıyor! Yalnızlık pençeleriyle kanatırken kalbimi, Zincirlenmiş ellerim, Uzanamıyor sana. Sensizlik işte bu kadar derin... Mahkumum gözlerine, Boynumda kalın bir urgan. Senden kaçamıyorum! Sensizlik işte bu kadar seninle dolu