Sensizliğin İlk Yılı

Sensiz geçen ilk yıl tıpkı bir asır gibi Geriye kalan ise sadece hüzünlerdi gidişinden Sen yokken geçirdiğim zamanın her bir saniyesi Daha hüzünlüdür benim için kopacak kıyametten Ellerim bir abnın hasretini ararken Sen amansızca ve zamansızca çekip gittin Tam seninle hayata yenien başlayacaken Sen benim kalbime yalnıca acı ektin Sensizliğin ilk yılında yapayalnızım Tüm sokaklar bom boş ve lambalar sönük Tarifi olmayan bir acı duymaktayım Yalandan gülümserken gözlerim içim hüzne dönük Kaç bahar daha geçecek sensiz Yapraklarını dökecek ağaçlar sonbaharlarda Ben geceleri ağlıyarak uyanırsam sebepsiz Bil ki seni görürüm rüyalarımda Çok şeyi alıp götürdün benden, giderken yanında Bir tek hüznün kaldı bende Bu yürek seni hep taşıyacak kanında Biz seninle biriz bu bedende Sol yanım uyuştu sana bunları yazarken Ama çok da önemli değil ağrıyan yanım Geçmişte ben seni öpüp koklarken Daha bir güzeldi hayatım Duyduğum her ses ve baktığım her yüz sen Bazen seni görürüm aynalarda kendime baksam bile Ve ben başımı göğe kaldırdığımda her öğlen Gözlerin bana parlıyor büyük bir sevinçle Gün geçer ve acılar biter denmişti bana Oysa nasıl da kandırmışlar beni Acıların bitmesinden kasıt her gün yanmaksa Ben daha iyi anlıyorum senin çektiğin çileyi