Gece Yokuşları

umutlarıma vurduğum zincirlerdir gecenin dik yokuşlarında beni dibe çeken görünür hüznün silueti gecenin yırtmacında kudurur titrek dilimin sessiz çığlıkları delerek uykuları vedalaşır sevişen kirpiklerim dalar uykuya şafaklar buzdan döşeklerde o görkemli inadıyla şafak terkisinde gizlenir buluta dolunay, olanca öcüyle o çıkmaz sokaklı yokuşlarda inerken kara zindanlar gecenin sahanlığına dokunmalarıyla boşalıveren o gürültü dökülür ölüm kılığında işte o an… göğün karasularında şafağın boğulduğu andır açılır taze mezarlar gecenin yamaçlarına orada düşlerimin çaresizliği yatmakta daralan soluğumun ardından orada tükenmiş ömrüm nakışlanmakta belki yıkılacak bu yokuş gece dayayacak şakağını pusatlara dökülecek öpüşmelerimiz tenimize dökülecek yorgunluğumuz belki son bir adımda oysa geçiyor düşlerin el vermeden sendin gırtlağımdaki öfkeli yudumum sendin şarap rengi şafaklarda o sarhoş sabahların soluk başlangıçları aksak adımlarımın tozundan sendin gözlerimdeki buğuluk gecenin alaca yokuşlarında ellerin ellerime değince salınıvereceğim saçlarından aşağıya dolanıp gerdanına, yedi kat yüzüne yüz sürüp bir ateş bırakarak ellerine o gün soğuk tenini öperek öleceğim dağılacağım gece yokuşlarına 27/08/2006 - İzmir Müsadenizle -şiir kitabından