Geçeceğim Kapılarınızdan Bir İlkbahar

M Müsade Özdemir
0 Altın Yaprak
tükürerek bu düzene konuşulur elbet konuşmaktan değildir korku birileri hala aç gidiyorsa işe coplanıyorsa hak arayıcıları cadde ortalarında koparılıyorsa üşüyen ellerinde garibin üç kuruşluk tezgâhı düşer yüzlerinde son gülümsemeleri annelerin ve yolu kaybolur akşamdan kalma sevinçlerin gönlün kırık, yüzün soğuk dilin tutuk ve hak aramaya hakkın yok korkulur elbet bırak ruhunu salınıp dursun hüzünlerin çarmıhında hani nerede özlemlerini duyduğun, diz çöküp yaslarını tuttuğun nerede memleketin, nerede memleketlim dediğin yazgım dediğin dörtnala gelip dikilmişse yanı başına ve bir balık gibi sıçramışsan korkunun akışına kurtarabilir misin kendini gittikçe ağırlaşan yükünden alabilir misin bayatlamış sevinçlerin tadını var mı sabrın anlamı kötülükle yunmuşlarsa bedenlerini bir doruk orda diye, benciller koşuyorsa çıkarları peşinde nerde acımak, nerde merhamet, insanlık nerde tükenmemek mümkün mü, sesinin bittiği yerde toprağım dediğin, o dinli bu dinsiz, o edepli bu edepsiz o zengin bu fakir, o yerli bu yersiz kimden süt emdi insanoğlu anneden gayrı kim kurdu bu düzeni, kim astı insanları özgelik askısına kırarak ayağını, kullanarak dini, dilenirken caddelerde birileri dönecek mi askeri diye kim bilir kaç anne unuttu yemeği-ekmeği-suyu, gecelerce uykuyu kaç ihtiyar parkta dökülen gazeller altında pardösüsüz ve kaçımız kömür ocaklarında göçük altında kaldık bağışlayacak olan var mı bu çirkinliğimizi kaç pula satılıyor insanlık çullarla mı kapanır, nasıl saklanır kaybolana dek bu dem soysuzların, arsızların bu dem kurnazların demidir düşün insan hakları denen sefillik ha toprak altında, ha toprak üstündesin düşün bir kere düşün, rezillik içindesin yoruldum doğruları doğurmaktan ant olsun ki, ekmeğimi tuzsuz yerim, yemeğimi yağsız yüzüm asılmadan, nefsim kalmadan çeker giderim dokunsam üşür ellerim inanmam dağların çiçeklerin ağaçların ve insan haklarının var olduğuna güzellikler kar altında birileri uyur, uyutur birileri hayatsa zan altında arksız yataklara vurmuşlar deli suları asmışlar sellerin, uçurumların kıyılarına evleri korkmadan ant olsun ki ağlamadan şu yorgun, şu ışıksız, şu yoksul dünyadan burnumun direği sızlamadan çeker giderim yoksul yüreklerden doğar mı sevgi öylesi-böylesi, kulu-kölesi, hepsi size kalsın şu yaralarımı deşen merhametsiz gün beklermiş, neyime var mı karanlığın ardını gören kundağım tahta-mekanım toprak ve ruhum çırılçıplak geçeceğim kapılarınızdan bir ilkbahar hayattan geçtiğim kadar

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.