Gözlerin

-Hayata yamalı şairler gezinir köşelerde ağlamaklı bir iç çekiş geri kalan resimlerde- paslı yalnızlık muşambalı ağıtlar ertesinde ve ellerin bir burgu daha atarken yüreğime geceye tünemiş kül rengi bir hüzün(dür) her kelime gözlerin: en uzun yolculuğum ve batarken güneş gündüzün bağrına koparılırken takvim yaprakları zamana isyan ama hep cebimde eski bir şarkıdır: aşk. yüzün: her gece konuğum daha çocuklar var doğmamış daha ağlayan yanlarımız var gülücükler ardında kendi yaşımda değilim bedenim yenildi zamana yüzümde yatağı belli nehirlerin dedim ya yüzündeyim hiç bitmez gözlerin...