Güllere Silah Çektim

Ben... o değilim artık ideallerin kahramanı duyguların sarhoşu gölgelerin yalnızlığı sarar beni avuçlarımda yıldızlar üşür ben... varoşların çocuğu bulutlar emzirir beni yağmurlar kutsaldır benim için sokaklar kutsal bir de bu şehrin karanlıkları Ben... o değilim artık bedenimi ruhuma kurban ettim sevdamı dağlar yazdı bir gece yapraklar donmuştu orada güller donmuştu ebabil kuşları yaralı umutlar donmuştu benim içimde volkan dağlar donmuştu... Ben... o değilim artık sevginin kucağında büyüyen sevgilinin kollarında mutlu bir tavus kuşuyken renklerimi aldılar benden tüylerim kana bulandı oysa kırmızıyı severdim ışığımdı... bayrağımdı... gülümdü... güneşin doğuşundan batışına kadar tüylerim kana bulandı... Ben... o değilim artık hayallerle büyümeye umutlarla yürümeye silah çektim... güller ateş aldı kalbimin ta ortasından her dem... bir damla uğruna ömür ağacına bir adım daha yaklaşırken yüreğim yaralı bugün dikenli yollar üzerinde yalınayak da yürüsem o ben değilim artık!.. Benden kalan... Yalnızların yoldaşı Sokaklarda birkaç damla gözyaşı...