Gül Endam-6

Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Bir gülü sevmenin ızdırabıyla aşkımın Hazan mevsimi dolarken gecelerime Karanlığın yüreğime damladığı an Kâbus rengi rüya gibi... kara gibi Bağrımda açılan yara gibi Sen dokunuyorsun... ben kanıyorum Sessizliği dinlemeyi özlüyorum sonra Sensizliği beslemeyi umutlarımda Uçuruma giderken hayatım Bir romanın akışına kapılmayı Terkedenin sen olduğunu Umursamayanın ben olduğumu Yine bir dumanlı sabahında uykumun Yaralı şarkıların yüreğini beklerken Bitap düştüğünde aşkımız... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sen çıkıyorsun karşıma sonra Ben... Utanıyorum Yalnızlığımı anla yine bu gece Hissettiğim karlı dağların ardında seni Bir rüzgâr olmak istiyorum Kuzeydoğu'dan Işık olmak istiyorum gözlerini hapseden Aşık olmak istiyorum kaybettiklerime Güneş gibi... yağmur gibi... bulut gibi... Sonsuzluğu bekleyen umut gibi... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sessiz şafaklarımı her sabah Sensiz bir daha Bir daha anıyorum Kar düştü dolaştığımız yeşillere Tutunduğumuz dallara... Güvendiğimiz dağlara kar düştü Bir soğuk hayaldi ki aklıma İlkbahar'dan kalan yar düştü Gidişin düştü kalbime... isyanlar düştü Ben seni arıyordum sende... hep onlar düştü Türkülerimiz öksüz kaldı... ağıtlar düştü İsmini gözyaşıyla yazdığım kâğıtlar düştü Bir soğuk hayaldi ki aklıma Mazide kalan Hatıralar düştü... Yorgun günlerin şarkısını söylüyorum Vurulduğum günün melodisini Esrarına gizliyorum duygularımı Derinliklerine gömüyorum kalbimin Çiğnemediğim gururum üstüne Bozamadığım yeminim üstüne Alaturka bir plak gibi Tekrar tekrar dinlerken hatıraları Nedamete sarılıyorum seni sevmekten Mehtabına sarılmak gibi karanlığın Göğsüne yaslanmak gibi... Seni ölesiye unutmak varken Utanıyorum... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sen dokunuyorsun... ben kanıyorum. Sen unutuyorsun... ben anıyorum Sen çıkıyorsun karşıma sonra Ben...utanıyorum