Ayrılık

Özlüyorum Dünde kalan umutlarımı Dağları, denizleri, çayırları Çay kokan yeşilliği Güneş; Bir başka doğardı Kaçkar’lardan Aydınlıklar ruhumun gıdası olurdu Belki yağmurlar yoktu hava sisliydi Ama sen vardın dünyamda İstediğim andı istediğim yer En soğuk yellerin Meltemlerden daha sevimliydi Düşlerim vardı Duygularımı coşturan hayallerim Çoğu avucumda şimdi Ama… Sen olmayınca Bir gün Hüzünler deryasına sokulmuştum koynundan Ardıma bakmadan Bütün emellerimi geride bırakarak Bahar geldi ardından Kuşlar ötüştü çiçekler açtı Bizim çiçeklerimiz Topraksız ışıksız susuz Hep bizi bekledi Yılların acısına sarıldım sonra Sayfalar sarardı Hatıralar küllendi bir bir Takvimler eridi ciğerparem Sen görmedin Ben yaşadım bunları Hüzünler doldurdu gecelerimi Günler doğdu Sen doğmadın hülyama İstedim.. Çok istedim Doğduğum yerde tekrar doğmayı Ama hayır!.. Artık bekleme beni Ben hüküm giydim ayrılığa Sen gel yürek yârem Martılar yuva yapmadan Umut kapısı kapanmadan Sen gel üstüme.