Nazlı Gülüm 10

“Sendeki /beni/ öldürebilirsin Yüreğimdeki /sana/ dokunma!. Yanarsın çünkü..” Sen basit sevdaların yüreksiz kahramanı Sen aşka silah çeken gönüllerin âhısın Sen gökleri karartan ateşlerin dumanı Güneşe hasret kalan güllerin günahısın Hüzünlü şarkıların, yaralı şiirlerin Büyümeden kuruyan çiçeklerin yasısın Kıyameti andıran o korkunç alevlerin Her gün ölümü çizen ressamın fırçasısın Sen “unuttum” diyerek ölüm kokan nefesin Vurulan umutların kanayan yarasısın Yankısı gökkubbeyi parçalayan bir sesin Mâsum tebessümlerin haykıran feryâdısın Sen ağlayan gözlerin en buğulu anısın Sevgi dolu düşlerin patlayan volkanısın Son nefesini veren bedenlerin canısın Sen aşkları öldüren kaçışın kurbanısın Seni okuyan kalpler ürkecekler sevmekten Umut dolu gecenin karanlık sabahısın Her gün tekrar dirilip defalarca ölmekten Bitkin düşen sevdanın yaşama isyanısın Kâbusların rengisin, ölümün mirasısın Yarım kalan aşkların hâzin hatırasısın Sevmek isteyenlerin korkulu rüyasısın Balıkları öldüren zehirin derya-sısın Zamanın ötesinde aşklara uçamayıp Yüreğimde kanayan serçenin kanadısın Kutsal gönül bahçemde “Nazlı Gül” kalamayıp Gözyaşının, acının, ayrılığın adısın