Kollarımı Açabildiğim Kadar

Gecenin ışıkları çok uzakta yanıyor Gezici bir beyaz beliriyor aniden Yerinden kovulmuş besbelli Ellerime üflüyorum, hava da soğudu birden Üstüme kalın bir şeyler alıyorum, Dilimde kim bilir hangi güzel kadına yazılmış bir ezgi Duymasan da beni, bağıra çağıra sana söylüyorum Sokaktan tek tük arabalar geçiyor Hepsinin boyası gecenin renginden Küfürleri nasıl da basıyor görseniz sarhoşun teki Bezmişe benziyor gülmeyen kaderinden Ben de nasibimi almadan yolumu değiştiriyorum, Hangi sokağa dalsam camlardan bakan hep sensin sanki Yüreğimdeki yokluğunu geçiştiremiyorum Yaşım almış başını gidiyor Zamana kim engel olabilmiş zaten Saatlerimi durdursam bile faydasız ki Bir parkın içinde buluyorum kendimi bazen İçimdeki çocukla çocuk oluyorum, Bundan daha fazlası var mı ki Seni kollarımı açabildiğim kadar çok seviyorum.