Bir Cinayet, İki İntihar

ne zordur anlamak, aslında sadece bir figüran olduğunu başrol oynadığını sandığın bir filmin son karesinde istersen ağla, tükenene dek nefretinin ateşi ne faydası var boşa harcanan güzelliklere ağlamanın incinen gururunu öfke maskesine bürümek çok kolaydır oysa... ne eşkiya bir duygudur intikam, heyhat! yangın yerine döndürür payitahtını arkadaşlığın, sadakatin kuyusunu kazdırır da gizliden, karındaş dediğinin kalbine saplanamayan hançer en sevdiğine vurulur gün gelir, namerdin elebaşı olur dün sırrını verdiğin... sanma ki kolaydır katlanmak bu kurşun yarasına seninki kullanılmanın acısı, bende yılların şerefsizliği var hangi siper dayanırdı uğrunda, sorarım, göğsüm kadar "değmez" deme bana, bükme boynunu karşısında kederinin feda ettiklerime ey yarası sinemde yanan, inan kalbin dahi dar... and olsun diyetini ödetmek gözlerinin yeşiline düşen gölgenin kaç derya ayırır benden sevdamın katilini, ne fark eder? kim ki söndürür güneşini saçlarının, yakasında ellerim tutuştu bir kez alacakaranlık yıldızının hiddeti, delidir döktüğün her damla gözyaşına bir can alır azrailim...