İdealist Cenazeler

hatalarımın (çoğu) masum kurbanları vuruyor dolunayın bile katledildiği bilincimin kıyısına her dalgada yüzler anıları, anılar acıları sürüklüyor; pişmanlık bir şişe votka, gece yarısında... hayallerimizin üstünden tabur tabur geçti yıllar, duvarda asılı kalan sadece fotoğraflar olsaydı keşke bitmeyen yolların idealist cenazeleri dayanamadı unutulmaya iki damla yorgun yaş kaldı, yedi düvele kafa tutan gözlerde... serüvenleri çocukluğun ucuz çizgi romanlarında terk edenlere, yaşam sevincini tozlu kolilerde saklayanlara bıraktık meydanı; birkaç geçmiş zaman şövalyesiyiz şimdi sadece her eleştiride bir parçasını gömmüş korkak krallara karşı oysa özgürlük, kimliğini sonuna kadar gururla taşımaktır; iyi ve kötü yanlarınla barışık kalabilmektir; kim ne derse desin, inadına...