Şafak Senfonisi 2 (Neyzenin Hikayesi)

M Mustafa Bilen
0 Altın Yaprak
"Arıyorum" dedi. Basit bir tümceydi, anlamı göreceliydi. Ama "Neyi?" diye sormam gerekmezdi. Yolu aynı olanın fikri de aynı olur. İkimiz de biliyorduk neyi aradığımızı. Bilmediğimiz "Nasıl?"ların,"Nerede?"lerin cevaplarıydı. Çok okumak işe yaramaz, Kalbinizin istediği cevaplar kütüphanede değildir. "Arıyorum" dedi. "Ya sen?" geldi ardından "Evet" dedim. "Bulabildin mi?" Korktuğum bu değildi. "Hayır" dan sonraki soruydu. "Bulacağına inanıyor musun peki?" "İnanmak?" Tabii ki. Ama ya umut? Kaç yanlış sevdalık umudum kaldı? Zırhım başka bir oka dayanır mı artık? Sanmam. "Ruhunun kayıp yarısı" masalını bilir misin? Hani tamamen sana ait o diğer insanı ararsın. Belki çocukluğundan beri yanındadır, Belki ömrün yetmez bulmaya. Yine de ümid edersin ecel gelene kadar. Son umut da yok olunca, neye yarar ki zaten yaşamak? "İşte ben kayıp yarımı arıyorum" dedi. "Biliyorum" dedim. "Tarih tekerrürden ibarettir, hayatlar da. Aşklar da öyledir. Adem'le Havva'nın aşkı yanlıştı, yasak değil. İnsanoğulları halâ onların günahını çekerler Yanlış aşklar tekrar tekrar sahnelenir, Doğrularsa yasak damgası yerler." "Ama yasaklar çiğnenmek içindir!" diye inledim. "Zavallı yaratıklar! Avunmanın da şerefi vardır. Kendini avutmayı zayıflık zannedersiniz, Halbu ki bu saplantı engeller sorunları aşmanızı. Kim çiğneyebilmiş ki şimdiye kadar doğanın yasaklarını? Mecnun çölde susuzluktan öldü, Ferhat ömrünün vefasızlığından. Farklı olduğunu mu sanıyorsun?" Ney sustu. Rüzgar halâ yanlış aşkların hikayelerini fısıldıyordu...

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.