Ben Minel Aşkların Adamıydım

Ruhum çekilirdi minel aşkların pençesinde, İflah olmaz, bir daha kapılırdım rüzgârlarına Ve her defasında akıtırdım gözlerimi sabaha, Yürekteki damlaları, güneş alırdı gün ortası Yalnızlık uzar giderdi, sabahtan akşama… Her aşk acıyla yoğrulurdu, sevda ülkesinde Acı ekerdim kalbime, aşklarım filizlenirdi Büyütürdüm bir çocuk misali ellerimde… An gelir, aşklarım yangınlarımla küllenirdi Avuçlarımla serperdim, ben onlarını gözlerine Zaman almış başını gitmiş bilinmezliklere, Ne eski sevdaların adı kalmış, ne acı yanı Bulanık bir nehre kapılıp dökülmüş denizlere, Sevmenin, sevilmenin anlam verilemeyen tadı… Benim aklım her vakit, minel aşkların demlerinde Her aşk bir gün bitse de, bir ben kalmalıydım Bir de aşkının, bana emanet edip gittiği acılar… Kaybetsem de her şeyimi, seni bulmalıydım Anladım ki payıma düşen, yalnızca kuytular Ben her dem, minel aşkların adamıydım