Beyazıt Meydanı'nda Buluşmak

Bu sabah yine gün ışığını aldım camlardan içeri, Sığındı yanıma, sokuldu usulca bütün özlemlerim Ve yatağıma uzanıverdi, nazlı yârimin düşleri gibi Ellerim uzandı, boş yatağımda duran yalnızlığıma Yüzümü alırdı resmin, '' bir gün çık da gel'' der gibi Yine güz yaklaştı buralara, sen nasılsın oralarda? Bilirim, sert ve çetin geçer oraların son baharları Deniz kokardı ellerin, avuçlarımla sardığımda… Kışın buz keserdi değil mi, avuçların ve yanakların? Isıtırdım ben gözlerini, ah bir olabilseydin yanımda Şimdi ben her vakit seni düşünüp, seni anıyorum! Her gece loş ışığın sardığı odamdan, gözlerin geçiyor Ben hasretinin körüklediği ateşimle kavruluyorum, Dinlediğim bütün şarkılar seni, sensizliği anlatıyor Sonra yine yarım kalmış işime sarılıp, avutuluyorum… Hayallerim, seninkilere nedenli nedensiz karışıyor Pamukkale travertenlerindeki su gibi berraktı yüzün, Yüreğim artık öpmeye kıyamadığım ellerine kaçıyor... Koynumda usulca yatıyor, sana kavuşacağım o gün Gözlerim gözlerine, yüreğim yüreğine hasret yakıyor Beyazıt meydanı'nın tam ortasında bir düş oluyorsun, Bazen Samsun'dan yola çıkan, bir İstanbul yolcusu… Yanındaki boş koltukta, düşlerini ve sevdanı taşıyorsun Seni beklerken ellerim telaşlı, ellerim nasıl da çocuksu… Sahafların raflarındaki kitaplarda bile, sen kokuyorsun!