Bir Uzun Yoldu Gözlerin

Bir uzun yoldu gözlerin, alabildiğine ıssız Alıp götürse derdim içimden, Alıp götürse sahile dalga vuran yalnızlığa Bir kibrit kutusunda yanmayı beklerken Çıkageldi umudun sessiz, geldi vurdu alnımdan. Bir derin çığlık koptu; haykırıştı, yalvarıştı... İpleri boynumda şimdi kalbinin, Alıp götürsen; nefesim daralır, boğulurum. Şimdi pişmanlık yanı başımda ağıt yakan, Uzun uzun, yarım kalmış aşklara Şimdi, dumanımda yalnızlık var. Dumanımda kahroluşlar... Neydi Tanrım, beni bu kadar sarhoş yapan? Alabildiğine, deli divane, Yanlışlara çanak tutan... İsmin dudağıma yapışmış, kopmam diyor, Düşlerim sana, yollarım yoluna çıkıyor. Bir insanoğlu ne kadar çok sevebilirse yaşamayı, Ben de aynı işte öyle, Bir yağmur ne kadar çok sevebilirse ağlamayı, Ben de aynen işte öyle, sevdim bir meleği. Ki bu haykırışlar; ona bir feryat, Kalbimden bağıra, çağıra... Şimdi üstümde günahlarım, Gidiyorum, yalın ayak yalnızlığa... Kalbimde bir deli aşk, bir deli sevda, Umudun bittiği yerde ölüm başlar. Benim ölümüm de günahlarım! Ve benim günahlarım, sevmeye dair, Sevdiğini kırmaya dair... Çünkü ben narin bir çiçeği incittim. Bundandır ağlayışlarım, yanışlarım... Kes cezamı aşk, sana mahkûm olayım. Vur beni, hey aşk! Sevdiğimin yanına uzanayım, Bir derin uykuya dalar, uyanırım belki kollarında