Kara İncilerim

Yokluğunla göçerdi, yaşama sevinçlerim Vakit alacakaranlığa teslim yürürdü, Sağır duvarlarda son bulurdu sesim… Beni, bir gecenin gözü bir tanrı görürdü, Dört bir yanımı alırdı kara incilerim Kara incilerim var benim, yüreğimde saklı Öyle ki en sığınılmaz kıyılarımda durur… Işıltısı vurur aklıma her gece yarısı, Bir yanı meçhul resimler tesellim olur, İşte şuramda sızlar durur, aşkının yarası Uzaklardan tebessüm eden kederlerim, Çoğalırdı gitgide, büyürdü bedende Sonra düşerdi aklıma kara incilerim, Düşerdi ve masum gülüşün kalırdı bende… Yokluğuna dayanamazdı, mil çekilmiş gözlerim Akrep yelkovana bile zaman olur kavuşurdu, Ben hâlâ, kara incilerime hasret halindeyim Gün geceyle, ay cemalimle buluşurdu Ben hâlâ, geride koyup unuttuğun yerlerdeyim Özlemin beni, yitik şehirlerimde bulurdu Her ayrılık yeni bir ölümmüş meğerse Yok olmuş bitmiş, başlangıçlar peşindeyim Hep bir umut beslerim, ya bir gün dönerse Benim ebedi makberim, kara incilerim Mesafelerin ne önemi vardı ki insan sevince