Mutsuz Çocukluk
M Mustafa Karadağ
0
Altın Yaprak
Geçmişten süpürülerek konulduk bu eşiğe
Ağızda gevelenen tatsız sakızlar değildi sevdiklerimiz.
Onlar, rengârenk dövme hediyeli olanlardı.
Eşiksiz bir bahara bizi vicdansız kış rüzgârları kavuşturacaktı aslında.
Bizler ölüm sessizliğinde,
İçinden ölümü bile korkutan kahkahalar atacak mutsuz çocuklardık
Kim bilir hangi çalı dibinde sabahlayacaktı gençliğimiz.
Avuçlarını göğe doğru açmış kaç annenin gözyaşı dökülecekti,
Bizleri uğurlarken arkamızdan.
Adet yerini bulsun, yoksa al yüreğim senin olsun muydu maksatlar?
Bizler sıcacık apartman dairelerinde büyümemiştik
Annelerimizin zoraki yaktığı ve çıkan dumana aldırmadan çinkodan, kömürlü sobalarda ısıtırdık küçük, donmuş ayaklarımızı.
Korktuğumuz; soğuktan ölmek değildi
Soğukta ölmek ve soğuğa gömülmekti
Nazlı bir sevgilinin sıcacık koynuna girmeden
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş