Enstrümantal

Kanatlanır gibi gökyüzüne. kendini, ufka merdiven dayamış sanırsın. susuzluğun günbatımında silüet olup, kaybolup gitmiş arzu olur adın. bitmeyen bir nakarat gibi; şarkıların, hepsinde ayrı bir enstrüman olmuş adım. söylendikçe kulaktan kulağa dolan; adı yok'a karışmış nazif'tir adım... gitmek; kesilmiş bir soluk, koparılmış dalından bir gül. gözden damlayan bir yaş gibi, toprağın şahdamarına düşmüş, birkaç hece âh'ımdır benim. şimdi gül; ey saf çelişki. şimşekler çaksın, adımı adınla andığın yerde yağmurlar. tenimi teninle böldüğün yerde, kana susasın topraklar / ve ne varsa buna dair, en çok bir gidişle anılır ne de olsa. şimdi gül ey saf çelişki; ağlamak vaktidir...