İstanbul; adım adım...

tırnaklarımla sökerken kaldırımlarını, adımı yazdığım kirli bir duvardır, eteklerine minarelerini yaslamış, gökkubbenin altında, bir garîb çilekeş yalnızlık ve müzmin bir yokoluşun hikayesidir bu; kulak ver, istanbul; adım adım yok oluyor gözlerimde... bu şehir bütün kalabalıklarıyla, (n)isyan üzredir. ya dünya hayatı budur, ya hayat dediğin bütün dünya budur. karıştırıyorum ikisini de. elimin tersiyle ittiğim her köşende; bir yanımda günden güne azalan, ve son nefesini veren istanbul; diğer yanımda, kulağını sesime vermiş, müzmîn bir yok'sun-luk... şimdi ey istanbul; hangi kaldırımından merhamet umulacak, bir şair haykırırsa eğer; hangi sokağından medet umacak. o kaldırımlardır ki, tıpkı; gecenin kör bir vaktinde deşifre edilmiş, hüzünbaz yalnızlıkları tırnaklarıyla kazıyan, kirli duvarlarına yazılmış bir adım'dır. ve adamdır şair; adım adım yok olurken yeditepende, kalemini kırıp karanlığa karışan gecelerinde, bir ölü'nün son soluk nefesini solumaktadır.