İstanbul, Günah Yarım...

günlerden bir şiir, / yarısı kanım. âh, bu şehir kanıyor; yarasından kalabalıklar damlarken, bir soluk yalnızlığı adımlıyor, sokak sokak istanbul; / bir şiir, / yarısı kanım... ve bir de cân'ım, çıkmaya bir o kadar muktedir. kalabalıkların canhıraş tükenmişliğinde, kaçak bir türküdür dudaktan dökülen, esaretinde adımlarken bir yolculuğun; günlerden bir şiir'i tellendiriyor, kana boyuyorum bu şehri; / yarısı kanım, / yarısı yanım... hüzünbaz yalnızlıklarında, küfürbaz bir gülümsemedir dudaklardan dökülen. bir ******nin kirli yatağında, karışık gitmekte sevgi ile nefret! / âh, günahkar yalnızlığım, / keffaretinde yokluğumun. günlerden bir şiir; bir de yokolup giden şehir. bir adam esir; yalnızlık en çok kâfir yanlarıyla gülümserken umursamaz. kalemimden kan damlarken; nedendir ki bir yanım hep kan, diğer yanım hep şehir kokar... bir şehir adamının türküsü sokak sokak. bir köy adamının türküsü, dağlara karışmış. türkü, en çok söze karışmış... / şiir, / en çok kân revân yalnızlıktır... / istanbul bir yanım, / istanbul, günah yarım...