Damadın Göz Hakkı

Gönül sever; göze, değmezdi gözler... “Yâ nasip” der; başka demezdi sözler.. Küllenirdi; öz be öz, yanan közler... Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... “Ölüm var, ayrılık var.” Der de; varmaz; Nişanlıyla bir sofraya oturmaz; Dile düşüp; pak adını batırmaz... Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Gelin duvağını al örterlerdi; “Damadın; göz hakkı vardır” derlerdi... Gelin mahcûp; buram-buram terlerdi... Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Nâ-mahremden, büklüm-büklüm kaçardı, Duvağını; ancak Damat açardı; Yüz gülümser; “yüz görümlük” saçardı.. Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Devran döndü; Ne oldu bu Millete? Bulaştılar devâ bulmaz illete... Milletim lâyık değil bu zillete... Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Köçek gibi oynattılar gelini!!.. Kıskanmadan, saçın sırma telini... Hazlandırdı, elin yaban elini!.. Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Gözün gibi sakınmazsan sen eşin; Kem bakan gözler zevk alırlar peşin; Doğar-doğmaz; say ki, batar güneşin... Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan... Dallı Mustafa’ya çare: minhâc et; Hayâ bitmiş; bulursan, başa tâc et, Kıl hâcetin; namazınla mirâc et! Yaradanım, yaradanım, yaradan; Bî-çâreyim bir toplumsal yaradan...