Okunmamış Alfabelerle Gel Bana

Ey tarifi imkânsız aşkımdan kaçıp harabe şehirlerin yıkıntıları arasında kaybolan yağmur yürekli dağ güvercinim, nerdesin? Satır aralarında esir mi kalacaktı yüreğimize sığdıramadığımız büyük aşkımız? Ünlemini kaybetmiş cümlelerin sarsıntıları arasında acı çeken bir kalem gibi “He” harfinin ağlayan gözleri mi düşecekti bize bu mevsim? İzin mi verecektin mahrem iniltilerimin ölümlüler tarafından duyulmasına? Durma sevdiğim, yitir yitir bul beni, yoksa ayağa kalkacak bütün ölüler. İmanım olacaksın yoksa sevdiğim. Bu ayrılık kaç bin yıl daha çürümüş bedeniyle yatacak içimin mahzenlerinde? Teneşirlerde kaldı gençliğim, yıka şu cesedi Allah aşkına! Ya yıka ya ya da yak ne gelirse önüne kâküllerinin. Ey tutuşan aşkımın üşümek için denizlerini seçtiği soğuk beden! Ey meleklerin benzemek için yarıştığı beyaz bulutlu mavi ten! Seni, vurgun yemiş kış gecelerinden kaçırıp Leyla’nın siyah gözlerine sakladım da öyle sevdim ben. Dokunma her birisi birer çığlık kesilen parmaklarınla ruhuma, ateşin en yalazlı hâlleri düşer de kaderine kavrulursun sevdiğim. Sobele bütün mutlulukları ki çıksınlar saklandığı yerlerden. Kalbimin kuyularına düşmüş cümleleri okuma, Yusuf’a bırak onları. Bana gözlerin görmediği, akılların almadığı yeni alfabelerle gel. Yorgun bedenimi kefenle ıslak saçlarının denizleriyle. Avuç içlerinde gizlenen utangaç terlerinle boğ beni. Bu ölesi şehrin ışıklarına as iflah olmayan rüyalarımı. Razıyım konuşulmamış cümlelerin omzuna yaslanarak bir ömür ağlamaya ben. Kitabın aşkına durdur beni sevdiğim… Sen böyle umarsız davrandıkça, içimde patlayan grizuların kraterleri kuşatacak her yeri. Çıkar aklından şu acımayı, koparıp şiirlerden ruhumu, secdelere dök gençliğimi tespih tespih. Sakın toplama leylim, altlarında kalayım beyaz gölgelerinin. Sen hep böyle susarak mı öldürürsün insanı? Hep yakarak mı temizlersin yırtılmış cümlelerin aralarını? Ölmemeye yemin ettim sevgili, o kadar çığlık değilim daha, harcama sükûtunu, sus. Yoksa eylül ayı bir kez daha ölecek, içimin ceylanları ağlamaya başlarsa. Varlığım rivayetlerden ibaret değil benim sevdiğim. Şizofren günlüklerimin satır aralarına not ettiğim gülüşünü, yüzümün kıvrımlarına sıvayıp aşkın mealini yazıyorum sayfalarına. Hangi alfabeyi kullansam sonu sana çıkıyor. Hangi cümleyi vursam kanı sana değiyor, nedir senden istediği hayatın? Neden bu faili meçhul cinayetin suçlusu senmişsin gibi bütün hikayeler senle bitiyor? Ey cellât, başım baltanı keser, kaldır üstümden. Kapama gözlerimi İbrahim, gözlerim kıyamettir, bir susarsam sesim âlemi boğar, denizler üstünden geçer. Nedir senin bu yaptığın ey Musa? Hem büyütüyor kızıl denizlerin sesini, hem de ikiye bölüyorsun rengini. Ben mensur şiirlerle destan yapmışken seni, sen, sözlerimi gizli türkülerle çağırıp çıkmaz sokakların karanlık noktasında asıyorsun sevdiğim. Meğer ne kadar büyük yırtmışsın sevdamızı ah! Birbirimize yandığımız zamanlardan kalma kumaşlarla yamamaya çalışıyorum yırtılan aşkımızın parçalı yanlarını, bitmiyor. Dağılan boyalarının kâfur renklerini kirpiklerimle toplayıp güzelliğinin resmini çiziyorum aynalara Züleyha’larla. Nuh’la gözyaşlarımı dolduruyorum açılan boşluklara, kurtulsun diye gemin, dolmuyor. Biraz da sen ağla, kalksın şu gemi… Duy beni, ey tren istasyonlarının bir türlü gelmeyen son yolcusu! Ey Endülüs’ü medeniyete boğan fikir sancısı! Ey içimin duvarlarına yüzünü yaslayıp ağlayan yürek acısı! Ben seni fahişe duyguların satır aralarıyla değil, öksüz cümlelerin tsunami sarsıntılarıyla sevmişim. Bunun için kaderime sensizliğin depreminde ölüp, küfür gözlerinin lanetli topraklarına gömülmek yazılmış. Bunun için alnıma, giyotinlerinin altında lime lime doğranıp bin parçaya bölünmek kazınmış. Yeter artık boğduğun beni yokluğunun karabasanlarıyla. Yeter ey gözleri annem babam, sözleri elbisem abam, sevmeleri yangınım duam olan sevdiğim! Bak artık bulutlara, bak ki gözlerim gözlerini öpsün semada. Ya bak ya da al içimden kendini ki feryatlarım kalmasın bu dünyada. Kalmasın meleklerin kıskandığı güzelliğin rüyamda. 11 Eylül 2012 – 00.12