Bizim Sokak

Bizim sokak çağrışımlar içindeydi bir zamanlar Hep şiir doğardı yüreğinde her nereye baksan Asla selâmsız geçmezdi güleç yüzlü insanlar Gönlün bir hoş olurdu, yatağından buruk da kalksan. Her derdinin dermanı olurdu iyi kalbli komşun Düğün, dernek, acılı anların paylaşılırdı Art düşünceden, kötülükten herkes biredek yoksun Sevgiyle karşılanır, sevgiyle vedalaşılırdı. Evinin çatısında emeği vardı dostlarının Evlâtların yuvası da hep beraber kurulurdu Hemen duyulurdu acı figanı tüm yaslarının Garibin hali tam vaktinde yürekten sorulurdu. Kırdan mahsül şenşakrak imecelerle toplanırdı Yine hep böyle yapılırdı kış hazırlıkları da Kardeşlik duygusu gönüllerde kat kat katlanırdı Birlikten korkarak, kaçardı huzursuzlukları da. Böyle görmüş, böyle bilirdi sokağımın insanı Ahmetle İvan da geçinirdi kardeşçe ezelden Yeşil Bahar gelince, mis gibi kokardı her yanı Coşku nağmesi gelirdi yürekteki ince telden. Arılar gibi çalışırdı insanımız tarlada Düşünerek çocuklarının mutlu yarınlarını Ata mirası bildikleri bu şirin topraklarda Memnun yaşarlar, hoş doyururlardı karınlarını. Komünist düzeni naziliğe dönüştü bir anda Türklerin üzerini kapkara bulutlar bürüdü Adı, kimliği alınınca ne kalır ki insanda Ufuklar ardından zorunlu göç yolları göründü. Ve yürüdü bizim sokağın insanları yaslarla Tüm varlığını ardında boynu bükük bırakarak Böyle bir acıya dayanamazdı en sert taşlar da Dayandı bu millet hicranda dişlerini sıkarak. Günlerce itler uludu sahiplerinin ardından Kediler acılı sesler çıkardılar saçaklarda Boş evler sanki ufaldı, ufaldı büyük derdinden Hüznünden açmaz oldular bahçelerde çiçekler de. Sonra muzır otlar kapladı kanser gibi etrafı Dikenler boy gösterdi cicim çiçeklerin yerinde Komünistler böbürlenirken unutarak insafı Asırlık ruhlar ağlıyordu göçmen pencerelerinde. Çoktan ne cam kalmıştı, ne kapı viran evlerde Sızan yarayı, açık mezarı andırıyorlardı Baykuşlar beddua okuyordu yıkık bacalarda Sanki suçluları bu mezara haykırıyorlardı. Tuttu ahları, yıkıldı gümbürtüyle köhne düzen Demokrasi geldi ama, evler halâ dolmadı bak Bu manzaradır dostlar gündüz gece kalbimi üzen Hep sizleri düşünüyorum bu evlere bakarak. Gelin, gelin artık, sokağımız yeniden şenlensin Soframda çalkansın o gevrek gülüşleriniz yine Yeter, gülsün bu üzgün gönlüm artık, coşsun, eylensin Yeniden yaşama inancı taht kursun yüreğime. Bizim sokağa doğsun artık beklenen güneş, yeter Gel kardeş, bana gene selâm ver, komşun gibi çağır Dostlara hasret yaşamak, inanın, ölümden beter Komşusuz sokakta, kardeş, hava kurşundan da ağır. 08.03.2006 Naim BAKOĞLU Silistre