شمارهٔ ۲۲

در مدرسه دی با دو سه فرزانه نشستم پیمان پی بشکستن پیمانه ببستم امروز چو نیکو به حقیقت نگرستم دیدم که به دیروز چه دیوانه شده ستم سرگشته و حیران سوی میخانه دویدم در پای خم افتادم و در زود ببستم دیدند چنینم دوسه دیوانه و گفتند دیوانه ای آیا تو بگفتم بله هستم گفتند به هم چاره ی این چیست یکی شان پر کرد ز می ساغری و داد به دستم گفتم چکنم گفت بپیما و میندیش گفتم که کند عهده ی آن عهد که بستم گفتا پی کفاره ی آن جام دگر نوش من نیز دو صد عهد به این حیله شکستم بگرفتم از او جامی و جام دگر از پی نوشیدم و برخاستم و راست نشستم سر سوی فلک کردم و گفتم که صفایی صد شکر خدا را که ازین طایفه رستم