شمارهٔ ۱۶۲

لاله رویی آمد و آتش به داغم کرد و رفت خار در پیراهن گلهای باغم کرد و رفت از نسیم وصل او چون گل دماغم تازه بوست خشک سالی ناامید بنده غم کرد و رفت پرتو مهتاب را از کلبه ام افگند دور روغن بی التفاتی در چراغم کرد و رفت خیربادش ریخت بر زخم دلم مشت نمک سوده الماس را مرهم به داغم کرد و رفت از می وصلش دماغم بود باغ دلگشا آمد ایام خزان تاراج با غم کرد و رفت می دهد بوی گلم خاصیت باد سموم بس که همچون گرد سیر کوچه باغم کرد و رفت پرده فانوس را همچون پر پروانه سوخت باد صرصر را همآغوش چراغم کرد و رفت سیدا سر در گریبان برده بودم غنچه وار چون نسیم صبحدم آمد سراغم کرد و رفت