شمارهٔ ۱۹۳

زلف تو شام بوی و جبین صبحگاه عید ابر و هلال روزه و رخسار ماه عید چشمم پر است از تو چو صحن نمازگاه دروی خطت سیاه و جمال تو شاه عید شاید که در کنار کشم از میان خلق تا بازگشتن تو نشینم به راه عید آنها که منکرند به امروز عید را بوس و کنار ما و تو باشد گواه عید غیر از تو بهره مند مرا دل ز شکوه پر مردم ز عید خرم و من دادخواه عید بر دامن تو تا نشیند ز ره غبار از ابر دیده آب فشانم به راه عید چندین هلال نو شد و عید آمد و گذشت هرگز نکرد سایه به فرقم کلاه عید ای سیدا رساند خطش نامه وصال باشد بهشت آمدن تیر ماه عید