شمارهٔ ۳۳۹

س سیدای نسفی
0 Altın Yaprak
بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش گر زنند آتش نمی جنبم چو شمع از جای خویش کاسه گردابم و ابر طمع جو نیستم می دهد چشمم به مردم آب از دریای خویش می زنم بر استان اهل دولت پشت پا تا به دست آورده ام دامان استغنای خویش گوشه ویرانه شهرستان نماید جغد را گردبادم می روم در دامن صحرای خویش در دکان دارم متاع کس میاب و کس مخر روزگاری شد خجالت دارم از کالای خویش دست کوته کرده ام از بزم اهل روزگار می برم خالی از این میخانه ها مینای خویش در قفس افتادم و صیاد من آگه نشد داغم از دست بدام افتادن بیجای خویش روزی من می رساند سیدا روزی رسان مانده ام امروز بر فردا غم فردای خویش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.