شمارهٔ ۴۰

ای خط سبزت بهار محشر آواره ها سنبل زلفت کمند گردن نظاره ها در چمن ای شعله خو تا عزم رفتن کرده ای شمع روشن کرده اند از مقدمت فواره ها کوکبم را نیست آرامی ز گردش های چرخ خواب آسایش نمی بینم در این گهواره ها روزگاری شد مروت رفته از دریادلان تر نمی گردد سرانگشتی از این فواره ها ما ز مصر امروز گویا رخت هستی بسته ایم نیست ما را کاوران غیر از گریبان پاره ها گشته ایم از شیر مادر تا جدا خون می خوریم تخت شاهی بود ما را تخته گهواره ها حسن را از خیره چشمان می رسد آخر زیان ماه می گردد هلال از الفت سیاره ها سیدا در جوی ارباب کرم نم بس که نیست آب حسرت می زند جوش از لب فواره ها