شمارهٔ ۴۲

ای به یادت چشمه زمزم در کاشانه ها کعبه افتادگانت آستان خانه ها خانه بر دوشم به شمعی انتظاری می کشم بوریای کلبه ام باشد پر پروانه ها اهل همت را نظر امروز بر دست گداست کاسه چشم طمع باشند این پیمانه ها دست خود کوته کن ای مشاطه از افسونگری زلف او باشد خبردار از اصول شانه ها در دل خود هر چه دارد ساقی بی رحم ما می توان خواند از خط پشت لب پیمانه ها اهل دولت رفته اند از خود به تکلیف جنون نیست جز زنجیر بر درهای مهمانخانه ها گوش ها تا در حجاب پرده غفلت شدند بر لب افسانه گویان شد گره افسانه ها پای سودای مرا زنجیر چین دامن است خرقه من باشد از موی سر دیوانه ها سیدا امروز خلوت ها ز اهل دل تهی ست نیست آثاری ز میخواران درین میخانه ها