شمارهٔ ۵۳

قامت خم گشته را مرگ خبر می کند محمل گل را خزان زیر و زبر می کند همچو جرس مرغ دل زمزمه سر می کند قافله سالار ما عزم سفر می کند قافله شب گذشت صبح اثر می کند دوش به گلشن مرا ذوق تماشا کشید رفتم و کردم به شوق تکیه به نخل امید شبنم بی دست و پا داد مرا این نوید هرکه شبی راه رفت صبح به منزل رسید هرکه شبی خواب کرد خاک به سر می کند نیست تو را ذره ای شمع صفت تاب و تب هست به پهلوی تو بستر عیش و طرب در ته سر مانده یی بالش پر روز و شب خفته چنین بی ادب شرم نداری عجب خالق پروردگار با تو نظر می کند ای که تو در چشم خود گوهر ارزنده ای نی به کسی چاکری نی به خدا بنده ای کی تو در این روزگار باقی و پاینده ای وقت غنیمت شمار گر نفسی زنده ای عمر به مانند باد از تو گذر می کند از دلت ای سیدا نقش جهان را تراش ناخن الماس جو سینه خود را تراش چند کنی از غرور تکیه به جوش معاش خود چو بدین عقل و هوش کم ز فروغی مباش ناله و فریاد بین وقت سحر می کند