شمارهٔ ۸۷

سبزه خطش کشیده در کنار آیینه را عکس رویش کرده گلبرگ بهار آیینه را می برد مشاطه بهر جستجویی آن پری بر سر بازارها دیوانه وار آیینه را خاطر روشندلان از شیشه نازکتر بود کوه کلفت می شود اندک غبار آیینه را می شوند از لطف شاهان سنگ و آهن شناس کرده اسکندر به عالم روشناس آیینه را ای که منظور نظرها گشته یی اندیشه کن می کند زنگار روزی سنگسار آیینه را دست بیعت ده به پیران تا شوی روشن ضمیر از بغل در پیش روشنگر برار آیینه را می شود از عکس من گلدسته یی برگ خزان هر که می سازد به روی من دچار آیینه را با سبکروحان گران جانان ندارم التفات نیست با عکس آشنایی پایدار آیینه را هر که با من خصم گردد تیغ بر خود می کشد از عناصر کرده ام در بر چهار آیینه را چشم عینک را کجا باشد به مژگان احتیاج آشنایی نیست با خط غبار آیینه را سیدا در شهر ما خودبین ندارد اعتبار ره مده در صحبت خود زینهار آیینه را