شمارهٔ ۸۸

در نظر روزی که آرد آن نگار آیینه را سرکشد هر صبح خورشید از کنار آیینه را در نمد پیچیده است آیینه را مشاطه گر بس که کرده عکس رویش شرمسار آیینه را خورده از خورشید صد ره لشکر انجم شکست از نظر افگنده روی او هزار آیینه را بس که باشد آن پری رو عاشق دیدار خود تا قیامت کی گذارد از کنار آیینه را از هوس دل صاد گردان تا شوی صاحب نظر اینقدر مگذار در زیر غبار آیینه را نقش شیرین بی ستون را جان درآرد در بدن گر نماید کوهکن در کوهسار آیینه را داغ ها در سینه روشندلان از دست اوست کرده روی خالدارش لاله زار آیینه را می کشیدنهایت ای ساقی به عالم روشن است پیش رندان از بغل بیرون برآر آیینه را روی خود آلوده چشم هوسناکان مکن کی بود در پیش کوران اعتبار آیینه را گر نپردازی به احوال دلم با من سپار قدردانی نیست جز آیینه دار آیینه را هر که روی آرد به دنیا می شود غافل ز مرگ سیدا نبود جز از پشت کار آیینه را