شمارهٔ ۳۱ در تضمین از اشعار صائب

چو غنچه تا به تبسم کشاده ای لب ها برند نام تو مردم به جای یارب ها ندا کنند به کوی تو زاهدان شب ها زهی به غمزه جانسوز برق مذهب ها به خنده نمکین نوبهار مشرب ها شبی که روی خود ای ماه من عیان کردی الف به سینه گردون ز کهکشان کردی هلال را ز شفق شاخ ارغوان کردی به یک کرشمه که در کار آسمان کردی هنوز می پرد از شوق چشم کوکب ها خزان رسید و ز باغ اهل عیش و غم رفتند وداع کرده چمن را به یک قلم رفتند نسیم و نکهت گل از قفای هم رفتند سبک روان به نهانخانه عدم رفتند بر آستانه چو نعلین مانده قالب ها چو شمع بود ز سودای او دلم در تب رسید بر سر بالینم آن نگار امشب چو غنچه هست کنون این سخن مرا بر لب گذشتم از سر مطلب تمام شد مطلب نقاب چهره مقصود بود مطلب ها چو گردباد کنم سیر دشت و هامون را زنم به خاک دل غوطه خورده در خون را دهم به زلف و خط یار جان محزون را از آن به تیرگی شب خوشم که مجنون را سیاه خیمه لیلی بود دل شب ها ستاره ها به فلک گرچه شکر و شیرند برای ریختن خون خلق شمشیرند همیشه در پی ما اوفتاده چون تیرند نه روز ثابت سیاره ترک ما گیرند نه شب به خواب روند این گزنده عقرب ها چو سیدا به همه کرده پیروی صایب نهاده بعد غزل رو به مثنوی صایب شده به اهل سخن یار معنوی صایب فتاده تا به ره طرز مولوی صایب سپند شعله فکرش شدست کوکب ها