شمارهٔ ۱۰۷

بهار آمد بهار آمد بهار سبزپوش آمد رها کن فکر خام ای دل که می در خم به جوش آمد لب ساقی و جام مل میان باغ و فصل گل غنیمت دان که از غیبم سحرگاه این به گوش آمد که صوفی گر می صافی نمی نوشد مکن عیبش حیات تازه را محرم فقیه دردنوش آمد دلا دریوزه همت ز باب می فروشان کن که بوی نفحه عیسی ز پیر می فروش آمد می گلگون خور ای زاهد که از قدس الوهیت گل آورد آتش موسی و بلبل در خروش آمد مرا بی عشق مه رویان بقای سر نمی باید که سر بی عشق در گردن کشیدن بار دوش آمد مکن آه ای دل پرغم بپوش اسرار دل محکم که نامحرم خطابین است و می باید خموش آمد در آب دیده دوش از غم مپرس ای دل که چون بودم که از غم سر به سر طوفان مرا تنها نه دوش آمد به بانگ چنگ و عود و نی بنوش ای رند عارف می که طاب العیش و طوبی لک ز فضل حق سروش آمد به صوفی می ده ای ساقی که در دارالشفای ما علاج علت خامی شراب پخته جوش آمد نسیمی تا لب جانان و جام می بود دیگر به زهد خشک بی حاصل نخواهد سرفروش آمد