شمارهٔ ۱۷۶

بر من جفا ز غمزه یار است والسلام خون در دلم ز جور نگار است والسلام ای صبح دم ز مهر مزن کافتاب ما رخسار آن خجسته عذار است والسلام ای باد اگر به زلف نگارم رسی بگو دل بی تو بی شکیب و قرار است والسلام تا هست جام نرگس شهلای او چنین کارم همیشه خواب و خمار است والسلام حبل المتین و عروه وثقای اهل حال آن جعد زلف غالیه بار است والسلام بی وصل گل مپرس که چون است عندلیب چون واقفی که همدم خار است والسلام ای بی خبر ز یار چه پرسی نشان دوست دنیا و آخرت همه یار است والسلام ای سالک از مقام حقیقت مپرس حال سرها ببین که بر سر دار است والسلام ای دلبری که طالب عیشی به کام دل ساقی رسید و فصل بهار است والسلام ار نی حکایتی که میان من است و یار شب تا به روز بوس و کنار است والسلام زانرو رسید کار نسیمی به سر که او با زلف دلبرش سر و کار است والسلام