شمارهٔ ۲۱۷

نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن ملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن چه صورتی چه جمالی علیک عین الله کمال حسن همین است و حد غایت حسن از آفتاب جمالت زوال بادا دور کز او به اوج رسید آفتاب رایت حسن ز خسروان ملاحت تویی بعون الله شهنشهی که بر او ختم شد ولایت حسن مرا ز دانش و عقل این قدر کفایت بس که تابع سخن عشقم و کفایت حسن رخ چو ماه تو است آن که هست در شأنش نزول سوره لطف و در او روایت حسن کجا برم من بیدل ز جور خوبان داد که خوبرو همه جا هست در حمایت حسن خرد به توبه مرا ره نمود و عشق به حسن زهی ضلالت عقل و زهی هدایت حسن ملولم از دم واعظ کجاست اهل دلی که همچو گل ورقی خواند از روایت حسن ز عشق مست شوی چون نسیمی ای زاهد اگر به سمع رضا بشنوی حکایت حسن