بخش ۵۹ - وله ایضا رحمه الله

شه کبریا منشا تویی که امیر عز مجللی به تو زیبد عرش جلال حق که به تاج قدس مکللی چو نخواست حق ز کمال خود نظری به سوی مثال خود بگرفت پیش جمال خود ز هویت تو سینجلی لمعات نخله موسوی نفخات خلقت عیسوی ز فروغ روی تو پرتوی ز هوای گوی تو شمألی تویی ای امیر جهانگشا که ز بدو خلقت ماسوی به سریر رفعت کبریا نه نشسته چون تو مجللی به ظلم سکندر آب جو به طوی کلیم فرشته خو به سنای نور تو راه پو ز ضیای نار تو مصطلی تویی آنکه خواست چو ذوالمنن زره عنایت و فضل و من ز طلوع طلعت خویشتن به ورای خویش تفضلی ز تنزه احدیتش ز تقدس صمدیتش بنمود سر هویتش زجلال ذات تو منجلی تویی آن مثال بدیع حق که ز بعد ذات منیع حق نکشیده کلک صنیع حق به کمال شخص تو هیکلی ز تو صادر اول ما ذکر به تو لاحق آخر مازبر تو خود آن مهین مقتدر که هم آخری که هم اولی به دلیل آیه انما و نص سوره هل اتی به صریح لو کشف الغطا و خطاب سر سینجلی به نبی ظهیر و معین تویی و امیر ملک یقین تویی و مجیر روح الامین تویی و به کاینات تویی ولی کسی ار ز پرده به جز صدا نشنید و خواند تو را خدا فلقد أشار بما بدا و حماک عنه بمعزلی به حجاب قدس حریم حق تویی آن نهفته ندیم حق که هنوز صنع قدیم حق ننموده کنز نهان جلی لمعات وجهک اشرقت و شعاع طلعتک اعتلی ز چه رو ألست بربکم نزنی بزن که بلی بلی