شمارهٔ ۱۲۱

ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زن چنگی بکف آر چنگ نایی تو هم آن نی زن مطرب تو هم از در مست باز آی و برافشان دست گاه از بم و گاه از پست باهنگ طرب پی زن تا عمر بود باقی باز آی ز زراقی بر گیر لب ساقی هی بوسه پیاپی زن تا چند غم هستی در رفعت و در پستی پایی ز سر مستی بر تخت جم و کی زن کوبند دلت چون شد کز خیمه بهامون شد عشق آمد و مجنون شد زو بانگ بهر حی زن چونمو نکنی تا تن در عشق مکوب آهن بر منظرۀ سوزن اشتر نرود پی زن خواهی که رهایی دل ز اندیشۀ بیحاصل دیوانه شو ای عاقل بر اسب بنین هی زن سنجاب و خز ادکن بار است ترا بر تن خود را بتنور افکن بر بهمن و بردی زن رو هستی مطلق جو باطل بهل و حق جو وانشبی محقق جو پا بر سر لاشیی زن بختی طمع پی کن طومار امل طی کن خود مفلس لاشییی کن بر حاتم و بر طی زن خاک در جانان شو تاج سر شاهان شو نی سوی صفاهان شو بی لاوه ره وی زن شاهنشه دین حیدر کیهان ور و کیوان فر از بندگی آندر بر جبهۀ جان کی زن ما هالک و داقی اوست ما تشنه و ساقی اوست وجه الله باقی اوست هان بانگ هوالحی زن نیر دل سودایی سر داده بشیدایی گو زلف چلیپایی گو سلسله بردی زن