Kime Ne

nice dostlar ağırladım gönül evimde özlemleri sınadım sessiz gidişlerde ah, vah etmedim geçmişin izinde anılar düştü birer birer gözlerimden içinde yoktu vefadan eser sözsüz haykırışlar sardı içimi sen giderken ne ümitler darağacında boyun büktü ellerindi en son aklımda kalan sessiz öylece kimsesiz kollarındı boynumda yafta gibi asılı duran harabedir şimdi bırakıp gittiğin bu yaşam. melekler sildi gözlerindeki acıları sen hazana veda ederken saatler bilmem kaçı gösterecek kime ne bir kere sevmediler toprak seni böyle kucaklarken bu sevdadan kime ne bir kere dinlemediler artık yürekte ses yoksa kime ne sen giderken hüzündür geride sessice kalan boynu bükük vedadır ardından bakakalan bir kere sarmadılar bensem ardından bakan kime ne bir kere bakıpta görmediler ben sensem kime ne...