Çoban

Bu uçsuz bucaksız yaylalarda varolur Elinde kavalı Önünde sürüleri ile kaderini güder, gütmek kaderidir çobanın sadece koyunlarını sular bir pınarın başında Neye susadığını bilmez, Dönüp bakmaz yaylanın soğuk sularına Susar, susamak kaderidir çobanın Bir kır çiçeğinde bulur sevdanın kokusunu Damlalar süzülür yanaklarına kendisi bile görmez bilmez niye ağladığını Ağlar Ağlamak kaderidir çobanın Bir rüzgar dalgalandırır saçlarını soğut bir ürperti kaplar tüm bedenini Bir sıcaklık arar ellerinde, bulamaz üşür üşümek kaderidir çobanın Hayali bir umuda uzanır bir an Uzaklardan çok uzaklardan ulaşamaz yine dertlerine sarılır Kaçar kaçmak kaderidir çobanın Konuşmaz çoban söyleşmez kimseyle kavalıyla koklaşır koyunlarıyla anlaşır, mutludur, tek başına yaylalarda Yalnızdır yalnızlık kaderidir çobanın