Aykırı Mı Doğrularım?

ben hep dizelerinde ölümü saklayan, anlamı yaşamın ta kendisi olan şiirleri sevdim bakmayın gökkuşağının renklerine dalışıma asude sulardan dem vurduğuma aldanmayın avaz avaz sesim olan kızgın dalgaları sevdim… nasıl sevmem aykırı doğrularımı soğuyan yüreğin kalemi, buzlar üstüne yazarken cümlelerini, kulaklarına kadar genleşen gözlerin; birkaç buzkıran kelimenin yaylım ateşinde titremesine nasıl üzülmem… siz! ! ! söyleyebilir misiniz kendinize bu kaçıncı voltanız mutsuzluğun uçurumlarında... hayal bile kuramayan kum kalesi sığınmacıları bentleriniz yıkılırken bedenleriniz güneşe aç kalkacak... kızma kendini arayışlarına müsveddelerin algılarımın peşinde kan, ter içinde koşan zeka hızım siz! ! ! yaşam öykünüzü anlatmaktan korkanlar kafatasınızın içinden geçen komutları dinleyin kaldırın başınızı ve yüzüme baka baka beyaz dişlerinizin azı(sına) kan bulaşana kadar atın kahkahalarınızı umurumda bile değilsiniz! ! ! çakal yağmurlarında; saydam damlaların aralığından, tuzağa yakalanmış ölçüsüz adımlara gülümseyen ruhum karartsa da tenimi, öyle bir güz ki mütebbessim yüzümdeki resminiz işte ben o yüzümü daha çok sevdim… sevgilinin gözlerindeki hüzün hiç olmazsa sen yaslarıma gülümse… yorgunum... (kadın ve... adlı şiir kitabından)