Gölgeler...

Belki bir holün en korumalı köşesinde duran metal Bir gece vakti Bir dokunuşun, bir nefesin Eskilerden bir türkü notasının Sararan yapraklarında Volta atmanın özleminde Aynı anlarda bir kandilin çığlığında Bin keder uzanacak Vücudumun merkezine tenimi zorlayarak... Mazi; göz bebeklerimin üstünden acıtarak geçerken Oyun oynayacak mumlar Annem saçlarımı okşayarak masal anlatırken Ve son cümle Odanın derin siyahlığında sessizce çınlayacak Göz yaşlarım ıslatırken gri çiçekli pazen elbisesini Daha annece okşayacak saçlarımı Gölgeler anne kokulu beyaz tülbendin gözeneklerinden Bir inci damlasıyla sızacak dudaklarıma... Terk edildiğim ormanda Ekmek kırıntılarını serpiştirirken Evimi bulacağımı sanmıştım Çıkmaz sokaklarda Şaşkın, ürkek kalakaldım tek başıma Bir kibrit yaksam görür müyüm seni Dokunabilir miyim bu soğuk gecelerde Sarar mısın çocukluğumda sardığın gibi Onlarca kibrit kutusu giderir mi özlemlerimi... Özlemler gölgelerle yetinmeyecek bu gece Yeşil kırmızıyı saramayacak Ve sancılarla akacak gün ağarana kadar Senin sesinle senin ezginle Avuntulu ninniler söyleyeceğim Demire vurduğum acılarıma... Sensiz yaşadıklarımı Siyaha kilitledim bu gece Yalnız sen varsın Beşik sallayan yemek yapan saçlarımı tarayan ellerin Hep buğulu bakan gözlerin var Ninnilerin var bu sisli duvarlara çarpan... İmgelerimde Gülen,ağlayan, acı, tatlı anılar tadılmakta Her odada terkedilmiş sofralarında gecenin Ve kederimi avutmuyor hiçbir öğreti... Gölgeler Farklı yüreklerde nerede ve nasıl anılıyor Ve böylesi ninniler söylüyor sevdiklerine...