شمارهٔ ۱۱۰

گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است حیرت اندر حیرتست و مشکل اندر مشکل است بی نهایت از بر ما بود تا مقصد مقام منزل کونین طی کردیم و اول منزل است زخم ما بی طالعان پیدا و پنهان دست و تیغ بخت مقتولی که چشمش بر جمال قاتل است از نم فیضی که با این مشت خاک آمیختند حاملان عرش را بار امانت در گل است عقده ما را رسول و نامه نتواند گشود بعد ظاهربین به چشم و دوری ما در دل است بام و در پر جلوه حسن است اهل حال را هر که صورت دوست می دارد ز معنی غافل است سینه ای بخراش و در وی دانه اشکی فشان این که شوری خاک و ریزی تخم را بی حاصل است از حدیث سود و سودا می رمم دیوانه وار حرف لیلی گوی تا دانی که مجنون عاقل است از کرم شاید دری بر روی مسکین واکنند بیشتر شب ها درین درگه نظیری سایل است