شمارهٔ ۲۳۷

رشکی به من گهی ز ادای سخن رسد صد جایگه مقام کند تا به من رسد من بر در از تجلی آن نور ساختم پروانه چون به عرصه آن انجمن رسد در راه تو شمال و صبا در ترددند تا بو که را دهی که به بیت الحزن رسد گر زیر گلبنی قفسم را نمی نهی جایی بنه که ناله به گوش چمن رسد گفتند کم بقاست سمن عندلیب گفت ای کاش عمر گل به حیات سمن رسد جیبی که پاره شد به ملامت رفو نشد دست جنون مباد به این پیرهن رسد زاهد ز سر نکته صوفی چه آگه است در شیوه های چشم صنم برهمن رسد بازیچه تو معجز عیسی به باد داد در نرگس تو کس به چه افسون و فن رسد ای جان به سعی درد نظیری نمی رود مرگی مگر به داد دل زیستن رسد