شمارهٔ ۲۵
ن نظیری نیشابوری
0
Altın Yaprak
کردم ز شکوه منع دل زار خویش را
انداختم به روز جزا کار خویش را
وقت نظاره ی بت پرهیزکار خویش
شویم به گریه دیده ی خونبار خویش را
جرم منست پیش تو گر قدر من کم است
خود کرده ام پسند خریدار خویش را
صد مشتریست جنس دلم را چو آفتاب
من گرم می کنم به تو بازار خویش را
ترسم که رفته رفته به بیداد خو کنی
بر کین مدار طبع ستمکار خویش را
ای دل مجو نجات که صیادپیشگان
در دام می کشند گرفتار خویش را
عمرت بود که دوش نظیری به یاد تو
آسان نمود مردن دشوار خویش را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş